De Hapje-sapje elite kwam weer eens bij elkaar. Dit  keer tegen het decor van “heide en duin”, in een van voor tot achter onderkelderd stulpje. Die kelders, werkelijk fenomenaal, want de ene na de andere fabuleuze wijn  komt hier altijd met zijn flessenhalsje boven water.  byWine was wat aan de late kant en zag door de ogen van de ramen het gezelschap zichtbaar genieten in de warmte van het haardvuur. Langs de eetkamer geslopen, om even te  spieken of de wijn voor het hoofdgerecht misschien al klaar stond, blikte ze op de prachtige groots opgedekte tafel met kandelaars, kristal en ja, ha, daar stonden in een hoek de rode wijnen en de port. Vintage port uit 1987. Dat beloofde dus in ieder geval lekkere kazen aan het einde van de maaltijd.
byWine had dit keer het voorrecht met het voorgerecht van start te gaan. Aldus, na een smeuïg aperitief, waarin nieuwtjes en  bijzonderheden van de laatste maanden over de tafel gingen, onder het slurpen van een goed glas Touraine Sauvignon Blanc, mooi fris en zuiver, ging byWine met de schort voor aan de opmaak van de borden beginnen. Schilderde in  de diepe borden een aquarel van geitenkaas, aceto balsamico crème en olijfolie, knapperige pasteltonen van slasoorten en zongedroogde tomaatjes. Daarbij ja, weer een sauvignon blanc, (of Blanc Fumé of is het Fumé Blanc), uit  de Carmel Valley. Van Pon, van de Bernardus Winery. Nu niet eens een chardonnay, maar fruitige, loepheldere  sauvignon blanc. Citroengeel en krachtig. Ook de ferme boerse bietensoep hierna, zacht en filmend, met crème fraiche als bruggetje, ging bij iedereen moeiteloos naar binnen.

Wanneer u denkt dat dan inmiddels alles en iedereen besproken was, vergist u zich behoorlijk, want zoals altijd was er geen gebrek aan gespreksstof. De woorden golfden als een tsunami over de tafel. Van Moscovitch tot Wilders, van Barcelona en een sekte (?) tot autorijlessen voor 18jarige zonen. Pas toen één iemand rond, naar bleek één uur in de nacht, bij toeval op zijn horloge keek, verstomde het en stil en vlug werd het kippenhok ontruimd en gingen de kippen bij de haan op stok.

Maar niet voordat te lekkere lamsstoof met couscous voorbij was gekomen. Vrouw des huizes had ‘a little bit help’ van drie feetjes in de keuken, we zullen geen namen verklappen,  omdat ze zich zelf nu bepaald niet een Bocuse voelt.  Echter, het resultaat was, zoals altijd perfect.
Daarbij een Brunello di Montalcino 1998! Zo lekker. Het leek wel een complete bessenbos, met zachte tannines die rond stommelden in de mond. - Montalcino, het kleine dorpje in de buurt van Sienna. Het is net Lage Vuursche, zo klein, maar dan in Italië! De stokken die hier gebruikt worden voor de Brunello ( = sangiovese grosso) zijn tenminste 10 jaar oud. De wijn als ze gemaakt is, gaat ten minste twee jaar op het eikenhout vat.-

Ach en toen moest de kaas nog komen, de tiramisu nog geschept en de koffie gezet. De kaas werd vergezeld van een Vintage Port uit 1987. Weer zo’n genietmomentje.

Met de  afsluiter, tiramisu, vers van het mes, uit handen van de ’s Neerlands beste hobbykok kwamen we terug in Italië, hoewel de wijn dit keer van Torres uit Spanje kwam. Zoet en verleidelijk tot slot. U begrijpt: het waren eerlijk gezegd  meer Barnevelders die op stok gingen, dan sierkippetjes!